เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 น้ำค้างยามดึกเปื้อนเสื้อ
ซ่งถานจางกลับถึงจวนแล้วก็เหมือนคนไร้วิญญาณไปทั้งตัว
เข้าฝืนใจจะลงครัวทำอาหาร แต่ปลายนิ้วกลับไม่เชื่อฟัง มีดเอียงไปนิดเดียวก็เฉือนลงตรงปลายนิ้ว เลือดไหลออกมาทันที
จนถึงมื้อเย็น จ้าวเหยียนอวี้ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ถึงได้เห็นมือที่บาดเจ็บของเขา ถึงจะพันไว้อย่างลวกๆ แล้ว แต่เลือดก็ยังซึมออกมา
“ขอโทษขอรับ ท่านภรรยา ขัดอารมณ์กินข้าวของท่าน...”
จ้าวเหยียนอวี้ขมวดคิ้วนิดๆ ยื่นมือจับข้อมือเขาไว้เบาๆ “ไปทำอะไรมา?”
ซ่งถานจางก้มตา บอกเพียงว่าตัวเองหั่นผักไม่ระวัง
จ้าวเหยียนอวี้จึงเรียกแม่บ้านใหญ่มาทำความสะอาดแผลแล้วใส่ยาให้ใหม่
ซ่งถานจางก้มหน้า ปล่อยให้แม่บ้านใหญ่ล้างแผล ใส่ยา พันแผล ตลอดทั้งขั้นตอนนั้นเงียบสงบ
จ้าวเหยียนอวี้มองใบหน้าซีกข้างที่ซีดขาวของเขา กับแผลลึกจนเห็นเนื้อนั้น น้ำเสียงก็อดจนใจไม่ได้ “ไอ้เซียวเหนียนนั่น แค่ถลอกหนังนิดเดียวก็ยังร้องงอแงอยู่ตั้งนาน เจ้านี่ก็ดี มีแผลใหญ่ขนาดนี้กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”