เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 เค้าเงื่อนแรกเริ่ม
บนทางเดินมีหลังคา เซียวเสียนเดินอยู่ข้างกายฮ่องเต้ เป็นเพื่อนเดินแก้สร่างเมา
“...ลูกจำได้ว่าแถวๆ เซียฟางย่วนมีบ่อบัวที่ดอกกำลังบานพอดี ช่วงนี้ชมดอกบัวกลิ่นหอมเย็นๆ ได้อารมณ์ไปอีกแบบ เสด็จแม่อยากไปดูไหมพ่ะย่ะค่ะ?” น้ำเสียงเซียวเสียนอ่อนโยน รอยยิ้มพอดีเป๊ะ ราวกับแค่พูดขึ้นมาลอยๆ
ฮ่องเต้มองนางแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า “ก็ได้”
ทั้งสองจึงค่อยๆ เดินไปทางเซียฟางย่วน ท่ามกลางข้ารับใช้และขันทีในวังที่ห้อมล้อม
ยังไม่ทันถึงห้องแถวนั้น ก็ได้ยินเสียงขยับเขยื้อนแผ่วๆ จากห้องหนึ่งดังออกมา ปนกับเสียงครางอู้อี้ชวนคิด
แววพอใจแลบผ่านตาของเซียวเสียน แต่บนหน้ากลับทำท่าตกใจ พูดเบาๆ ว่า “เสด็จแม่ เสียงนี่...”
ฮ่องเต้ชะงักเท้า ไม่พูดสักคำ แต่บรรยากาศรอบตัวเย็นลงหลายระดับ องครักษ์ข้างหลังเข้าใจความหมาย รีบก้าวเข้าไป ผลักประตูห้องที่เกิดเสียงนั้นออกแรงๆ!