เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 กลายเป็นเมิ่งจิ้งเสียน
งานเลี้ยงยังดำเนินต่อไป ดนตรีกับการร่ายรำผลัดกันขึ้นเวที บรรยากาศผ่อนคลายกว่าตอนก่อนมาก ผู้คนยกจอกชนกัน คุยหยอกล้อกันไม่ขาด
จริง ๆ แล้วจ้าวเหยียนอวี้ดื่มไม่เก่งอะไรมากนัก อีกทั้งไวน์ไม่กี่ถ้วยนั้นฤทธิ์ตามมาทีหลังหนักหน่วง พอยกเข้าปากไปไม่กี่จอกก็รู้สึกแก้มร้อนผ่าว หัวก็เริ่มมึน ๆ
นางกำลังคิดจะลุกขึ้นเงียบ ๆ ออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย เซียวจือก็เดินเข้ามาเสียก่อน
“ใต้เท้าจ้าว คราวก่อนต้องขอบคุณที่ท่านยื่นมือช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นข้า…เฮ้อ ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้ขอบคุณท่านให้ดีสักที เห็นท่านดูมีท่าทีจะเมา ให้ข้าพาท่านออกไปเดินเล่นข้างนอกดีไหม” นางยิ้มอย่างจริงใจ แถมยังดูประหม่าอยู่นิด ๆ
เซียวเหนียนเอ่ยอย่างลังเล “ข้าไปเป็นเพื่อนท่านภรรยาด้วยก็ได้”