เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 143 จ้าวเหยียนอวี้ก็ไปด้วย
ในห้องหนังสือหลวง ฮ่องเต้เอนกายอยู่บนแท่น พระหัตถ์ถือม้วนสุดท้ายของ “คดีอักษรเลือด” พลิกอ่านไปช้าๆ
ข้างกาย ชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมชุดสนมผ้าโปร่งบางสีเขียวอมฟ้าอ่อน หน้าตาสะสวยเรียบร้อย กำลังคุกเข่านั่งอยู่บนเบาะผ้าไหมข้างแท่น คอยนวดบ่าและต้นคอให้นางเบาๆ คนนี้ชื่อซูหยิง เป็นหนึ่งในสนมชายไม่กี่คนที่เพิ่งได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้
เมื่อฮ่องเต้อ่านถึงตอนที่ฮั่วหมิงเจ๋อเฉลยปริศนาในที่สุด แล้วเอามาเทียบกับที่ตัวเองคิดไว้ในใจ ปรากฏว่าตรงกันถึงเจ็ดแปดส่วน นางก็มีแววตาพอใจวาบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ปิดม้วนหนังสือลง วางไว้บนโต๊ะเล็กข้างกาย
ซูหยิงเห็นฮ่องเต้อารมณ์ดี มือที่กำลังนวดก็ไม่หยุด เสียงเบาลงอีก “ฝ่าบาททายถูกแล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันก็ว่าแล้ว ในใต้หล้านี้จะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ฝ่าบาทหนักใจได้ ต่อให้เป็นคดีพิศวงบนกระดาษ ในสายตาฝ่าบาทก็คงชัดเจนราวกับดูลายมือบนฝ่ามือ”
เซียวหัวพูดเรียบๆ “บันทึกหยั่งรู้เล่มนี้ก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน คดีออกแบบได้แยบยล เฉลยก็เกลี้ยงเกลา”
นางยกมือขึ้นตบหลังมือซูหยิงเบาๆ คนถูกตบหน้าแดงเรื่อขึ้นบางๆ แต่กลับก้มหน้าต่ำลงอีก
พอดีตอนนั้นเอง ขันทีในวังเดินก้มตัวเข้ามา ถามอย่างนอบน้อม “ฝ่าบาท ปีนี้รายชื่อผู้ตามเสด็จไปพักร้อนที่ตำหนักเขาตะวันตก ควรกำหนดได้แล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”
ซูหยิงนั่งคุกเข่านิ่งอยู่ มือทั้งสองวางซ้อนกันเรียบร้อยบนตัก แต่ในใจอดตื่นเต้นไม่ได้