เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 ขอไม่ได้
พอตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ในห้องเงียบที่มีหน้าต่างสูง แสงอรุณส่องเข้ามาจาง ๆ ข้างกายนางว่างเปล่าไปแล้ว
จ้าวเหยียนอวี้เลยลุกขึ้นเดินสำรวจไปทั่วห้องนอนนี้ตามสบาย บนโต๊ะมีม้วนคัมภีร์ที่คัดลอกด้วยมือวางกางอยู่ หมึกยังสด ๆ ตัวอักษรเรียบร้อยงดงาม ดูเหมือนจะเป็นบทสวดอวยพร
นางเปิดดูผ่าน ๆ พลิกไปถึงส่วนท้ายของม้วนคัมภีร์ ตรงนั้นไม่ใช่อักษรสันสกฤต ไม่ใช่อักษรหลิวอิ่น แต่เป็นตัวหนังสือของแผ่นดินกลาง
“จ้าวเหยียนอวี้”
“จ้าวเหยียนอวี้”
“เหยียนอวี้”
“อวี้”...
ครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าหนึ่งแล้วหน้าหนึ่ง บางที่เขียนเรียบร้อยราวกับกำลังข่มใจไว้อย่างสุดกำลัง บางที่ก็หวัดยึกยือจนแทบคลุ้มคลั่ง แรงกดปลายพู่กันทะลุถึงกระดาษ
ถี่ถ้วนแน่นขนัด ท่วมท้นไปทั้งหน้า ราวกับคนเขียนได้เทคำอธิษฐาน ความดิ้นรน และความคิดถึงอันขมขื่นทั้งหมดลงไปในนั้น