เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 แม่หญิงแผ่นดินกลาง ช่างเจ้าชู้เสียจริง
วันนี้ เพื่อฉลองที่เรื่องการค้าขายตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ข้าหลวงซีอวี้จึงจัดงานเลี้ยงส่วนตัวขึ้น จ้าวเหยียนอวี้ได้รับเชิญไปร่วมงาน
นางสวมเสื้อสีฟ้าตัวหนึ่ง ข้างนอกคลุมด้วยผ้าคลุมสีแดงเข้มทอทองลายนูนละเอียด ข้างเอวห้อยชุดหยกขาวเนื้อเนียนดั่งไขมัน ประดับผมด้วยไข่มุกและหยกวิบวับราวหมู่ดาวดวงน้อย แต่ก็ปิดใบหน้างดงามผ่องใสของนางไว้ไม่ได้ ผุดผ่องราวพระจันทร์บนฟ้า สุกสว่างราวเมฆยามรุ่ง ชุดงามทิ้งชายยาวเป็นทาง เปล่งประกายระยิบระยับ
สุริยะเห็นนางเป็นครั้งแรก หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตะลึงอยู่ตั้งนานกว่าจะละสายตาออกไปได้ แล้วก็หัวเราะเสียงดังลั่น
“เหยียนอวี้มาแล้ว วันนี้เจ้าช่าง... งามราวถิงเฉียนอวี้ซู่ ท่วงท่าเลิศล้ำ เกรงว่าจะทำให้คนทั้งงานนี้เทียบไม่ติดกันหมดแล้ว!”
เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงหลิวยินรอบข้างก็พากันคล้อยตาม สายตาจับจ้องอยู่ที่จ้าวเหยียนอวี้ไม่วาง เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบด้าน เหล่าหนุ่มน้อยที่ยืนรับใช้อยู่ข้าง ๆ ก็หันไปกระซิบกระซาบกันไม่หยุด ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นและเขินอาย
แล้วหนุ่มรับใช้กลุ่มนั้นก็พากันยิ้มรุมเข้ามา
หนุ่มหล่อตาสีเขียวหน้าตาสะสวยสดใสคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อน “ใต้เท้า ผ้าคลุมหนักนะ ให้ข้าถอดออกให้ท่านเถิด?”
จ้าวเหยียนอวี้ไม่เขินอายสักนิด กางแขนออกตามสบายให้คนรับใช้ หนุ่มคนนั้นดีใจจนแทบกระโดด มือเบามือประณีตขึ้นอีก ถอดผ้าคลุมลงจากไหล่นาง แล้วอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง