เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 ภูเขาซ้อน ทางน้ำวกวน
(แก้ไปรอบหนึ่ง ตัวหนังสือเลยเยอะขึ้น)
อากาศที่หลิวยินเปลี่ยนเอาดื้อๆ เมื่อกี้ยังฟ้าใสอยู่แท้ๆ แป๊บเดียวเมฆดำหนาเหมือนหมึกก็กดต่ำลงมาบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์
ฝนตกหนักลมแรง ส่งเสียงครวญครางเหมือนคนร้องไห้ นี่แหละพายุฝนกำลังจะมาถึง
กาลวิงกะอยู่ในห้องภาวนา ตรงหน้าคือคัมภีร์เล่มหนึ่ง ยกพู่กันค้างอยู่นานแล้วยังเขียนลงไปไม่ได้สักที
ตอนนั้นเอง ประตูห้องภาวนาก็ถูกกระแทกเปิดผัวะ
บริวารคนหนึ่งตัวเปียกทั้งตัว ขากางเกงเปื้อนโคลนเต็มไปหมด โซซัดโซเซโผเข้ามา “องค์นักบุญ! ไม่...ไม่ดีแล้ว! ใต้เท้าจ้าว...ใต้เท้าจ้าวนาง...”
ใจของกาลวิงกะจมวูบ พู่กันในมือหลุดเปรี้ยงลงบนกระดาษ เขาผุดลุกขึ้นถามทันที “ใต้เท้าจ้าวเป็นอะไรไป? พูดให้ชัด!”
“ใต้เท้าจ้าว...ตอนบ่ายพาคนขึ้นไปที่ไหล่เขาด้านเหนือเพื่อดูคลองส่งน้ำที่สร้างใหม่...แล้วก็ แล้วก็เจอหินถล่ม! หินบนเขาพังลงมา ทางถูกปิดหมดแล้ว! ข้าน้อย ข้าน้อยฝ่าวิ่งออกมาส่งข่าว...ใต้เท้าจ้าวกับใต้เท้าท่านอื่นอีกหลายท่าน...ติดอยู่บนเขาหมดแล้ว! ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เกรงว่า...”
บริวารทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตัวสั่นงันงกไปทั้งตัว