เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 งานประกวดราคา
ติดต่อกันหลายวัน จ้าวเหยียนอวี้ยุ่งอยู่กับการหารือรายละเอียดการค้าขายกับข้าหลวงใหญ่ซีอวี้ ขุนนางหลิวอิน และหัวหน้ากองคาราวานที่ตามมา ตารางงานแน่นทุกวัน แต่ก็เดินไปตามขั้นตอนเรียบร้อยดี
วันนี้ตอนบ่ายได้ว่างครึ่งวันเป็นของหายาก จ้าวเหยียนอวี้เดินออกจากเรือนรับรองหลวงไปเรื่อย ๆ นางไม่ได้ตั้งใจจะไปที่ไหน แต่เท้าก็พาเลี่ยงถนนตลาดที่คึกคัก เดินเลียบถนนปูหินขึ้นเนินไปโดยไม่มีจุดหมาย
เดินไปเดินมา บ้านเรือนรอบตัวก็เริ่มห่างออก ถนนหินก็ชันขึ้น พอเงยหน้ามอง วิหารสีขาวสูงตระหง่านก็อยู่ตรงหน้านี่เอง
วิหารยังคงสง่าและเงียบสงบ ควันธูปลอยอ้อยอิ่ง ให้ความรู้สึกเยือกเย็นเหมือนอยู่ห่างจากโลกภายนอก
ในลานวิหาร มีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งนั่งยอง ๆ ถือกาทองแดงรดน้ำต้นไม้ดอกไม้ตรงหน้าบันได
เป็นเด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบ หน้าตาน่ารักมาก ตาโต จมูกเล็ก ปลายจมูกเชิดนิด ๆ ดูซื่อ ๆ น่าเอ็นดู
พอเห็นจ้าวเหยียนอวี้ยืนอยู่ที่ประตู เขาก็หยุดมือ เอียงคอมองนางอยู่พักหนึ่ง แล้วถามเสียงเบา “ท่านเป็นใครหรือ ที่นี่เป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์ คนนอกเข้ามาตามใจชอบไม่ได้นะ”
จ้าวเหยียนอวี้ยิ้มแล้วพูด “ข้าเป็นทูตที่มาจากต้าเยว่ เดินมาเพลิน ๆ ไม่ทันระวังก็มาถึงที่นี่ ขอโทษที่รบกวนนะ เจ้ากำลังรดน้ำดอกไม้หรือ ดอกไม้พวกนี้สวยจริง ๆ”
เด็กชายพยักหน้า ชี้ไปที่กอดอกไม้สีขาว “นี่คือดอก ‘อุทุมพร’ ของวิหาร ปลูกให้รอดได้ที่นี่ที่เดียว ต้องรดด้วยน้ำพุหลังเขาด้วย ท่านอาจารย์บอกว่าให้ข้าดูแลมันให้ดีทุกวัน”