เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 เจ้าแม่กวนอิมไม่กล้ามองข้า
พอเค้าร่างกำแพงเมืองหลิวยินปรากฏชัดขึ้นตรงเส้นขอบฟ้าในที่สุด สายเชือกเส้นที่ตึงอยู่ในใจจ้าวเหยียนอวี้มาหลายวันก็สั่นไหวเบา ๆ
ขบวนรถแล่นเข้าไปในประตูเมือง สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือภาพที่ไม่ต่างจากในความทรงจำสักนิด แสงแดดจ้า ท้องฟ้าสีคราม กำแพงบ้านเรือนที่สลับขาวสลับเหลืองอาบอยู่ในแสงตะวัน ราวกับแกะสลักจากทองคำและหยกขาว
อดีตทูตที่ตอนนี้เป็นแม่ทัพใหญ่ซีอวี้ อย่างสุริยะ พร้อมกับข้าหลวงใหญ่ซีอวี้ที่ราชวงศ์เยว่ส่งมาประจำที่นี่ ได้นำผู้คนออกมารอรับตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
สุริยะอ้วนท้วนขึ้นกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย แต่ท่าทางกระฉับกระเฉง พอเห็นจ้าวเหยียนอวี้ก็หัวเราะลั่น ก้าวเข้ามากอดอย่างอบอุ่น ตบหลังนางดังป้าบ ๆ “ใต้เท้าจ้าว! ฮ่า ๆ ในที่สุดก็รอท่านมาได้สักที! เดินทางมาไกลคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม!”
นางจับมือจ้าวเหยียนอวี้ มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ในตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและความสะเทือนใจ “ไม่เจอกันนาน ใต้เท้ายิ่งสง่างามกว่าครั้งก่อน! บารมีทั้งตัวแบบนี้ สมกับเป็นขุนนางแขนขวาที่ฝ่าบาทไว้ใจจริง ๆ!”
นางพร่ำเล่าเรื่องราวตั้งแต่จากกันไป แล้วก็เล่าให้ฟังถึงความเปลี่ยนแปลงของหลิวยิน กระตือรือร้นเหลือเกิน