เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 แผลเก่า
เส้นทางการค้าซีอวี้ก็เหมือนเส้นเลือดในร่างกายคนที่ไม่เคยเหือดแห้ง คอยลำเลียงผ้าไหม เครื่องกระเบื้อง ใบชาของราชวงศ์เยว่ พร้อมทั้งความคิดและวัฒนธรรมใหม่ ๆ ส่งเข้าไปถึงหลิวอินอยู่ตลอดเวลา
“ไซอิ๋ว” ผลงานชิ้นใหม่ของถิงเฉียนอวี้ซู่ พอสร้างกระแสคลั่งไคล้ในเมืองหลวงได้ไม่นาน นิยายเล่มสวยรุ่นแรกก็ออกเดินทางไปกับขบวนค้าของราชวงศ์เยว่ ข้ามภูเขาข้ามน้ำเป็นพันเป็นหมื่นลี้ มาถึงนครแสงตะวัน
หนังสือพวกนี้ถูกวางไว้ในห้องสมุดของวังหลวง ในคฤหาสน์ของขุนนางชั้นสูง และก็...ในศาลสวดมนต์บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วย
ห้องทำงานของกาลวิงกะเรียบง่ายมาก นอกจากคัมภีร์ที่จำเป็น เครื่องเขียน กับเบาะรองนั่งแล้ว แทบไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย โต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งข้างหน้าต่าง ถูกเช็ดจนไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิดมาตลอดทั้งปี ตอนนี้ บนโต๊ะเตี้ยตัวนั้น นอกจากคัมภีร์เก่าแก่แล้ว ยังมีหนังสือใหม่เอี่ยมวางซ้อนอยู่อีกตั้งหนึ่ง
เขารู้ว่านางคือ “ถิงเฉียนอวี้ซู่”
ตั้งแต่ช่วงที่จ้าวเหยียนอวี้พักอยู่ที่หลิวอิน เขาก็เคยบังเอิญเห็นนางวาดเขียนอะไรยุกยิกอยู่บนกระดาษที่พกติดตัว ในเวลาที่ว่างจากความวุ่นวาย แล้วก็คอยเก็บข้อมูลบรรยากาศบ้านเมืองต่าง ๆ เอาไว้ไม่หยุด หลังจากนั้นเขาก็ค่อยรู้ว่านางคือถิงเฉียนอวี้ซู่ที่โด่งดังไปทั้งสี่ทิศ
ความรู้นี้ไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจ กลับรู้สึกว่าที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง คนที่มีภูเขาหุบเขากับผ้าไหมงดงามซ่อนอยู่ในใจแบบนี้เท่านั้น ถึงจะเขียนเรื่องแบบนั้นออกมาได้