เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 101 แคว้นชาย
“ดูหน้าดูตาเจ้าสิ ตาหยีเชียว อารมณ์ดีใช่เล่น หรือว่าเจอเรื่องน่ายินดีอะไรเข้า?”
หญิงสาวแต่งตัวเป็นบัณฑิตคนหนึ่งเห็นสหายยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียง ถือสมุดปกผ้าแพรเล่มเล็กเท่าฝ่ามืออ่านจนลืมตัว ก็เดินเข้าไปแซว
สหายได้ยินเสียงก็เงยหน้า ยื่นสมุดเล่มเล็กในมือให้ราวกับอวดของดี “ดูเองก็รู้”
สมุดเล่มนี้เล็กแค่ฝ่ามือ หนาราวสองชุ่น ปกนอกเป็นกระดาษแข็งหุ้มแพรเนื้อละเอียดสีเขียวเข้ม ริมขอบเย็บเก็บด้วยไหมสีเดียวกันอย่างประณีต ตรงกลางใช้น้ำทองเขียนอักษรสี่ตัวว่า “ไซอิ๋วสังเขป” งดงามมาก
พลิกดูข้างในเป็นกระดาษพิเศษชื่อ “อิ๋นเทา” บางเบาแต่เหนียว ลายมือคัดด้วยพู่กันขนหมาป่าเส้นเล็กมาก ตัวอักษรเล็กๆ มองปราดเดียวก็เห็นว่าจัดวางห่างชิดกำลังดี
ที่แท้นี่คือไซอิ๋วฉบับพกพา
ฉบับพกพาคือหนังสือเล่มเล็กชนิดหนึ่ง เพราะใส่ในแขนเสื้อได้ ถือไปไหนและเอาไปแจกจ่ายก็สะดวก บัณฑิตและปัญญาชนจึงชอบกันมาก
ผู้รักหนังสือหลายคนตั้งใจย่อหนังสือแกะพิมพ์เป็นแบบนี้ ฝีมือทำละเอียดซับซ้อน ต้องใช้แรงใจและวัสดุมาก ต้นทุนเลยสูงไม่ลดลง มีแต่บัณฑิตผู้ดีและตระกูลมั่งมีเท่านั้นถึงจะมีไว้ได้
บัณฑิตประหลาดใจ พลิกหน้ากระดาษดู “เล็กน่ารักประณีตแบบนี้ ลายมือก็งามขนาดนี้ พี่โยวหนิงคัดและเย็บเล่มเองหรือ?”