เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ปีศาจกระดูกขาว
รถม้าออกจากทางหลวง เลี้ยวเข้าถนนดินในชนบท สองข้างทางเขียวชอุ่มขึ้นเรื่อย ๆ นาข้าวเรียงเป็นช่องเหมือนกระดานหมากรุก บ่อน้ำเหมือนกระจกแตก ภูเขาไกล ๆ เขียวคล้ำเหมือนคิ้วเขียน
หมู่บ้านตั้งอยู่ริมลำธารตีนเขา กำแพงขาวหลังคากระเบื้องเทาซ่อนอยู่ในหมู่ไผ่และต้นไม้ จักจั่นร้องระงม ลำธารกับร่มไม้ช่วยกรองความร้อนไปเกือบหมด เหลือแต่สีเขียวเย็นตาและกลิ่นดินชื้น
พวกเขาพักอยู่ที่เรือนในไร่นี้อยู่หลายวัน
หน้าร้อนในชนบทมีเสน่ห์ของมันเอง แต่ก็มีเรื่องน่ารำคาญอยู่บ้าง
อย่างแดดที่ส่องแจ้งไม่ยั้ง เผาผิวจนร้อนผ่าว หรือแมลงเล็ก ๆ สารพัดที่บินหึ่งอยู่ตามคันนาและกอหญ้ากอดอกไม้ แล้วแอบจู่โจมเป็นระยะ เซียวเหนียนผู้เป็นท่านชายที่เติบโตมาในกองผ้าแพรผ้าไหม ช่วงแรกก็อดบ่นไม่ได้อยู่หลายคำ
“โอ๊ย แดดนี่แรงเกินไปแล้ว ข้าจะละลายอยู่แล้ว!”
“ท่านภรรยา มียุง! กัดข้าเป็นตุ่มใหญ่เลย!”
“แมลงบ้านนอกทำไมเยอะอย่างนี้ ตกกลางคืนร้องจนข้านอนไม่หลับ...”
จ้าวเหยียนอวี้บอกว่า “ถ้าอยู่ไม่ไหวจริง ๆ พวกเรากลับเมืองหลวงเร็วหน่อยก็ได้” เซียวเหนียนกลับส่ายหัวพัลวันเหมือนกลองป๋องแป๋ง