เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 จิตอันไร้ขอบเขต
พอตะวันลับขอบฟ้า ลมทรายก็ค่อย ๆ สงบลง คณะเดินทางหาดอนทรายที่บังลมได้ลูกหนึ่ง ปักเต็นท์พัก
คืนนั้นในเต็นท์จุดเทียนไว้ดวงเดียวริบหรี่ จ้าวเหยียนอวี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะ เช็ดถูแผลถลอกที่ฝ่ามือ
ทันใด ผ้าม่านหน้าเต็นท์ถูกเปิดขึ้นเบา ๆ ร่างของกาลวิงกะปรากฏขึ้นในแสงที่สาดมาจากด้านหลัง
“อวี้”
ในมือเขาถือกล่องอาหารไม้ลงรัก ก้มหน้าเล็กน้อยยื่นส่งมาให้
“ข้าทำขนมบ้านเกิดไว้บ้าง เอามาให้เจ้า”
กาลวิงกะวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ เปิดฝาออก ข้างในมีขนมนมที่ยังร้อน ๆ อยู่ เนื้อลูกแกะย่างหอมฉุย และไหเหล้าองุ่นที่อุ่นกำลังดี
จริง ๆ แล้วการเอาอาหารมาให้ไม่ใช่หน้าที่ของกาลวิงกะ แต่การที่องค์สันต์บุรุษมาเอง ก็เพียงพอจะแสดงว่าชาวลิ่วยินให้ความสำคัญมากแค่ไหน
จ้าวเหยียนอวี้ก็กินอาหารเย็นมื้อนี้ไปคำเค็มคำหวานสลับกัน