เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 กลองศึกสะเทือนแผ่นดิน
ดึกแล้ว หลังหัวเราะเล่นกันมาค่อนคืน จ้าวเหยียนอวี้ถูกพาไปพักที่ตำหนักนอนที่จัดไว้ให้ ความมืดคืนของเมืองแสงตะวันแช่อยู่ในความเย็นบาง ๆ ของฤดูหนาวที่ใกล้เข้ามา พอสติเริ่มเลือนราง นางก็หลุดเข้าไปในความฝัน
นางรู้สึกเหมือนยืนอยู่ที่สูงมากแห่งหนึ่ง ว่างโหวงสุดลูกหูลูกตา ใต้เท้าเป็นลานกว้างปูด้วยหยก ไกลออกไปเป็นพระราชวังต่อเนื่องกันสูงตระหง่าน
ไฟสว่างจ้าทั่วบริเวณ เสียงซอเสียงขลุ่ยเพราะพริ้ง มีเงาร่างอ่อนช้อยนับไม่ถ้วนกำลังร่ายรำ ชุดที่สวมงดงามราวกับเมฆยามรุ่งอรุณ
แต่แล้วก็มีเสียงทุ้มต่ำแว่วมา เหมือนเสียงฟ้าร้องกลิ้ง มาจากเส้นขอบฟ้าที่ไกลลิบ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายกลายเป็นเสียงกลองศึกที่กึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!
ในชั่วพริบตาเดียวก็ฉีกทุกความสงบรื่นเริงนั้นขาดกระจัดกระจาย ผู้คนวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น พระราชวังงดงามสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มลงมา เหลือแต่เปลวไฟแห่งสงครามที่ลุกโชนแดงไปทั้งครึ่งฟ้า…
ทันใดนั้น จ้าวเหยียนอวี้ก็สะดุ้งตื่นจากฝัน ขมับมีเหงื่อเย็น ๆ ใจยังเต้นตุบ ๆ อยู่
ในตำหนักเปลวเทียนไหววูบวาบ นอกหน้าต่างเป็นความมืดหนักอึ้งของเมืองแสงตะวัน แต่ความหนาวเหน็บจับกระดูกนั้นกลับไม่ยอมจางไปง่าย ๆ
นางยันตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามนึกถึงรายละเอียดในฝัน แต่ในหัวกลับว่างเปล่าไปหมด คิดอะไรไม่ออกสักอย่าง
……