เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 ท่ามิงซา
พอตะวันลับฟ้า สายทางช้างเผือกทอดต่ำลงมา ในค่ายจุดกองไฟกองใหญ่หลายกอง ทุกคนนั่งล้อมวงกัน ปิ้งเนื้อสัตว์ที่ล่ามาได้ตลอดทาง แบ่งกันดื่มเหล้าแรงจากถุงหนัง บางคนก็ปรบมือร้องเพลง ดีดพิณผีผา เป่าปี่ปีลี่ ตีกลองเจี๋ยกู่
กาลวิงกะที่นั่งเงียบอยู่ในเต็นท์มาตลอด ในที่สุดก็ยกม่านออกมาเดินข้างนอก ลมเย็นพัดพากลิ่นควันไฟมาปะทะชายเสื้อคลุมของเขา มีคนตะโกนเป็นภาษาหลิวยินประโยคหนึ่ง เป็นคำขอร้องให้เขาเต้นรำให้ดูเป็นสีสัน
เขาได้ยินก็พยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปในแสงไฟทันที
ไม่มีท่าทางซับซ้อน แค่กางแขนออกเล็กน้อย ปลายนิ้วไขว้กันเบา ๆ ตรงหน้าคางก่อน แล้วลูบไล้ไปตามแก้มช้า ๆ พอข้อมือบิด ร่างกายก็หมุนตามไปด้วย
ราวกับดอกไม้สีขาวหิมะที่ถูกลมเย็นพัดไหว เผยกลีบออกกลางแสงไฟที่ลุกโชน เขาก้าวฝีเท้าถี่ ๆ แขนยกขึ้นลง พาให้ชายเสื้อคลุมขาวปลิวไสว
คืนนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดหรูที่ปักลายดิ้นทองทั้งตัว ใส่แค่เสื้อคลุมขาวเรียบ ๆ คาดเข็มขัดผืนกว้างไว้ที่เอว ยิ่งทำให้เอวดูผอมบาง
ท่าทางเหมือนเขาเพิ่งอาบน้ำมา ผมดำหยักศกยาวถึงข้อเท้ายังเปียกชื้น ใช้ผ้าผูกผมสีพื้น ๆ มัดรวบไว้ต่ำ ๆ ที่ท้ายทอย
เต้นจนได้ที่ ผ้าผูกผมก็หลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พลอยตามการหมุนตัวของเขา ร่วงลงพื้นเงียบ ๆ
ผมดำสนิทไหลลงมาคลุมบ่าเหมือนน้ำตก พอหมุนตัวก็ปลิวสะบัด รับกับเสื้อคลุมขาว ยิ่งทำให้ใบหน้าดูคมชัดงดงาม