เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 แสงจันทร์กระจ่าง
หอหลานเสวี่ยเปิดในเมืองหลวง นิยายของถิงเฉียนอวี้ซู่ก็ขายดีไปทั่ว ดังไร้ใครเทียบแบบนี้ ย่อมมีคนอิจฉาตาร้อนเป็นธรรมดา
พวกนักเขียนตกอับในเมืองหลวงที่เลี้ยงปากท้องด้วยการเขียนนิยายมานั่งรวมกลุ่มกัน เห็นตามถนนตรอกซอกซอยมีแต่คนท่องหนังสือของอวี้เหนียง ก็โมโหจนตบโต๊ะ น้ำลายกระเซ็น “หึ แค่ชาวบ้านบ้านนอกจากทางใต้ จะรู้อะไรว่าอะไรสูงอะไรต่ำ จะรู้วิธีเขียนนิยายหรือ”
“ต้องโชคหมาเข้าปากแน่ ไม่ก็ใช้วิธีสกปรกอะไรปั่นกระแสขึ้นมา ไอ้ถิงเฉียนอวี้ซู่นั่น ไม่แคล้วเป็นพวกหลอกลวงโลกเอาชื่อเสียง!”
“ใช่เลย! เมืองหลวงของเราเป็นที่ไหนกัน ใต้เบื้องพระบาทโอรสสวรรค์ รวมคนมีวิชาไว้ทั้งนั้น หนังสือดีๆ อะไรไม่เคยเห็น หนังสือกากๆ ไม่กี่เล่มของนางก็แค่อาศัยความแปลกใหม่ รอให้กระแสผ่านไป ใครจะจำนางได้” อีกคนพูดสมทบ น้ำเสียงเปรี้ยวปะแล่ม