เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 เด็ดดอกไม้
หลีหลานซูอ่าน“อิงหนิง”จนเข้าถึงจิตใจ รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา มืออีกข้างก็เอื้อมไปหยิบกระดาษกับพู่กันที่เตรียมไว้บนโต๊ะเล็กข้างๆ
จุ่มพู่กันลงหมึก พอปลายพู่กันยกขึ้นวาดลง ก็ไล่โครงร่างคร่าวๆ ออกมา ชายหนุ่มรูปร่างบอบบาง ผ้าคลุมพลิ้วไหว ก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ
จากนั้นปลายพู่กันเฉียงนิดๆ บรรจงวาดท่วงท่าเบาสบายของชายผ้าที่พลิ้วสะบัด ราวกับกำลังวิ่งเล่นอยู่ในป่าเขา แล้วก็มาถึงใบหน้านั้น
ดวงตาคู่นั้นเป็นตาหยีโค้งๆ เหมือนยิ้ม ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย แก้มแดงระเรื่อเพราะวิ่งแล้วก็หัวเราะ ไม่มีมวยผมหรือปิ่นใดๆ ผมเส้นนุ่มปล่อยสยายอยู่บนบ่า ถูกสายลมภูเขาเป่าจนปลิว ดูมีชีวิตชีวาและเป็นอิสระยิ่งขึ้น
แค่ไม่กี่เส้นก็เห็นอิงหนิงที่สดใสมีชีวิตชีวา ยิ้มสว่างจ้า
ภาพอิงหนิงแบบนี้ ในนิยายของราชวงศ์เยว่นับว่าสดใหม่มาก ราชวงศ์เยว่ก็มีระเบียบศีลธรรม มีกรอบบังคับวาจาและกิริยาของผู้ชายไว้มากมาย อย่างที่ว่าไว้ “ผู้ชายสิ่งแรกคือต้องสงบเสงี่ยมและซื่อตรง”
หัวเราะต้องไม่ให้เห็นฟัน เดินต้องไม่ให้ชายผ้าแกว่ง กิริยาต้องสำรวมน่าเชื่อถือ ห้ามส่งเสียงเอะอะดัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแบบอิงหนิง อยากหัวเราะก็หัวเราะลั่น เห็นดอกไม้บานก็หัวเราะ ได้ฟังเรื่องตลกก็หัวเราะ ต่อหน้าเจ้าหวังจื่อฝูที่เพิ่งรู้จักก็ยังหัวเราะจนตาหยีได้