เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 ภาพ วสตกับลู่พ่าน
(ต่อไปนี้คือเรื่องภาพ วสตกับลู่พ่าน ที่ยกมาเป็นฉบับต้นตำรับเหลียวไจ้ ค่อนข้างโหดจัด อาจทำให้อ่านแล้วไม่สบายใจ โปรดพิจารณาให้ดีก่อนอ่าน
ตัวหนังสือค่อนข้างเยอะ ใครไม่อยากอ่านก็ข้ามไปตอนต่อไปได้เลย)
เล่ากันว่าในเมืองไท่หยวนมีบัณฑิตคนหนึ่งแซ่หวัง ชื่อตัวว่าเซิง
เช้าวันหนึ่ง หวังเซิงออกเดินทางแต่เช้า จู่ ๆ ก็เห็นชายคนหนึ่งอุ้มห่อผ้าเดินอยู่คนเดียว ก้าวเดินไปก็ยากลำบาก
หวังเซิงรีบก้าวไปให้ทัน เห็นชายผู้นั้นอายุราวสิบหก หน้าตางดงามมาก ผิวขาวเนียนละเอียด คิ้วตาอ่อนหวานมีเสน่ห์ ถึงจะกำลังลนลานแค่ไหนก็ยังปิดความสวยนั้นไว้ไม่อยู่ นางอดใจเต้นไม่ได้ จึงถามว่า “คุณชายออกเดินทางคนเดียวแต่เช้าเชียวหรือ”
ชายคนนั้นสีหน้าเศร้าหมองพูดว่า “มารดาบิดาของข้าน้อยเห็นแก่เงิน เอาข้าน้อยขายให้เศรษฐีเป็นอนุ สามีของเศรษฐีขี้หึง วัน ๆ เอาแต่ตีเอาแต่ด่า ทนไม่ไหวจริง ๆ จึงต้องหนีออกมา”
หวังเซิงได้ยินก็พูดว่า “บ้านข้าน้อยอยู่ไม่ไกล ถ้าคุณชายไม่รังเกียจ ก็ไปพักอยู่สักระยะได้” ชายคนนั้นเขิน ๆ พยักหน้ารับ
หวังเซิงแอบพาชายคนนั้นไปไว้ในห้องหนังสือ คืนนั้นก็ได้นอนเตียงเดียวกัน ติด ๆ กันหลายวันโดยไม่มีใครรู้
ต่อมานางก็แอบเล่าให้เฉินซื่อสามีฟัง เฉินซื่อสงสัยว่าเป็นอนุที่หนีมาจากบ้านเศรษฐี จึงแนะนำให้ส่งตัวไป แต่หวังเซิงกำลังหลงเสน่ห์ความงามของชายคนนั้นอยู่ จะยอมฟังที่ไหน