เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 43 อิงหนิง
จากปากของเผยโซ่วหรง จ้าวเหยียนอวี้ก็รู้ว่าหลีหลานซูเองก็มาเมืองหลวงเหมือนกัน วันนั้นจ้าวเหยียนอวี้จึงอุ้มเรื่องเล่าหลายเรื่องที่เพิ่งเขียนจบหมาด ๆ ไปหาหลีหลานซู ขอให้นางวาดภาพประกอบให้
เรื่อง “โรบินสัน” ที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ จ้างจิตรกรบ้านอื่นวาด ฝีแปรงหยาบไปสักหน่อย แต่ก็เข้ากับเรื่องเอาตัวรอดบนเกาะร้างอยู่หรอก ส่วนเรื่องเลี่ยวไจสามเรื่องนี้ ต้องการฝีมือละเอียดประณีตกว่า ต้องวาดสีหน้าท่าทางของตัวละครให้แจ่มชัด จับอารมณ์ให้ได้ และสร้างบรรยากาศให้ออกมา
……
พอจ้าวเหยียนอวี้ก้าวเข้าเขตจวนหลี ในใจก็อุทานออกมาก่อนเลย จวนของขุนนางทั่วไปน่ะ คงเทียบไม่ติดสักสามส่วนของความโอ่โถงแบบนี้ ถ้าใช้คำของคนรุ่นหลังก็คือ “กลิ่นเงินเก่า”
นางถูกพาตัวเข้าไป เดินผ่านลานบ้านหลายชั้น มาถึงศาลาริมน้ำหลังหนึ่งที่สร้างอย่างประณีต เปิดหน้าต่างไว้ทั้งสี่ด้าน
ปลายฤดูใบไม้ร่วง ดอกบัวที่เหลืออยู่ในสระยังไม่เหี่ยว ปลาไนลายสวยไม่กี่ตัวว่ายวนไปมาอย่างสบายอารมณ์
ในศาลาริมน้ำ หลีหลานซูนั่งตัวตรงอยู่บนเตียงไม้ไผ่ที่ปูด้วยขนจิ้งจอกขาว ตรงหน้าเป็นโต๊ะเล็กไม้ประดู่ วางชุดน้ำชาเครื่องปั้นสีขาว กลิ่นชาลอยกรุ่น ๆ เขากำลังยกมือขึ้นจะยกถ้วยชาไปจ่อริมฝีปาก
ตอนที่ยกแขนขึ้นนิดเดียว แขนเสื้อก็เลื่อนหลุด เผยข้อมือขาวผ่องออกมาข้างหนึ่ง มีกำไลหยกน้ำแข็งสวมอยู่ ดูราวกับน้ำค้างแข็งสีเงิน แต่ก็แฝงประกายงามไว้ข้างใน
พอเห็นจ้าวเหยียนอวี้ เขาก็วางถ้วยชาลง พยักหน้าเบา ๆ เสียงเรียบ ๆ ใสดั่งเคย “แขกคนสำคัญมาแล้ว เชิญนั่ง”