เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมืองอวิ๋นเฉิง ชายแดน ตรอกมืด
ราตรีมืดมิดเข้มข้นราวกับน้ำหมึกที่ไม่อาจละลาย
ส่วนลึกของตรอกไม่มีไฟ มีเพียงแสงสีสลัวรางแถบเล็ก ๆ จากโคมไฟถนนตรงปากทางไกล ๆ สาดส่องเข้ามา ถูกกำแพงสูงตัดแบ่งจนกลายเป็นแถบแสงแคบ ๆ สายหนึ่ง
อวี้หลงหลิงพิงอยู่ตรงริมขอบแสงสายนั้น แผ่นหลังแนบชิดกำแพง สำรวจบาดแผลบนร่างกายตนเอง
หัวไหล่ซ้ายโดนฟันไปหนึ่งแผล ไม่ลึกแต่เลือดยังไม่หยุดไหล ขาขวาโดนกระสุนลูกหลงเฉี่ยวไปทีหนึ่งจนเนื้อแตกหนังเปิด เวลาเดินปวดแปลบเสียดลึกถึงกระดูก
ภายใต้หน้ากาก มุมปากของเธอแตก ในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็ก
ภารกิจคืนนี้ไม่นับว่ายาก แต่เธอประมาทเกินไป คนของอีกฝ่ายมีมากกว่าในข้อมูลข่าวกรองถึงหนึ่งเท่า เธอใช้วิธีตาต่อตาฟันฝ่าสังหารแหวกวงล้อมออกมา
คุ้มแล้ว ของที่ควรได้ก็ได้มาแล้ว คนที่ควรฆ่าก็ฆ่าทิ้งหมดแล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากกลับที่พัก อาบน้ำ แล้วก็นอน
เธอเหยียดตัวตรง เสียบมีดกลับเข้าฝักดาบตรงเอว เตรียมถอนตัวออกจากท้ายตรอก
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียง