ตอนที่ 165 ภารกิจเดี่ยว เอาชีวิตรอด 72 ชั่วโมง

ตีสี่ยี่สิบสามนาที

ฉู่หลิงตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวด

ครั้งนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดทื่อ ๆ แต่เป็นความเจ็บแหลมคม เหมือนมีคนใช้ตะขอเกี่ยวเส้นประสาทของเธอออกมาทีละเส้นจากช่องกระดูกสันหลัง

ไอเย็นระเบิดออกมาจากส่วนลึกของไขกระดูก ปลายนิ้วเย็นเฉียบและชา แม้แต่จะขดตัวก็ยังลำบาก

เธอไม่ส่งเสียงออกมา ลืมตานอนอยู่ในความมืดสิบกว่าวินาที รอให้จุดสูงสุดของความเจ็บปวดนั้นผ่านไปก่อนจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

ท่าทางเบามาก ช้ามาก แต่เซี่ยชีก็ยังตื่น

“พี่หลิง……” เซี่ยชีลืมตาอย่างงัวเงีย อาศัยแสงจันทร์จาง ๆ นอกหน้าต่างมองเห็นใบหน้าด้านข้างซีดขาวของฉู่หลิง ก็หายงัวเงียทันที

“พี่ ทำไมสีหน้าเธอขาวขนาดนี้!”

ฉู่หลิงไม่ตอบ ควานหาขวดยาข้างหัวเตียง เทยาออกมาหนึ่งเม็ด นี่คือเม็ดสุดท้ายของระยะที่สอง