กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉู่หลิงตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวด
ครั้งนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดทื่อ ๆ แต่เป็นความเจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่ม แผ่ระเบิดจากกระดูกสันหลังไปจนถึงทุกอวัยวะทั่วร่าง
เหงื่อเย็นชุ่มชุดฝึกทหารบนตัว เธอขดตัวอยู่บนเตียง เม้มริมฝีปากล่างแน่นด้วยฟัน จนไม่ส่งเสียงออกมา
นอกหน้าต่างท้องฟ้าสว่างแล้ว ยังไม่ถึง 11 โมงเช้า
ห่างจากตอนที่เธอได้รับ “วันหยุด 20 ชั่วโมง” ยังไม่ถึง 4 ชั่วโมงด้วยซ้ำ
“แม่ง……” ฉู่หลิงบีบสองคำออกจากซอกฟัน
เธอพยุงตัวลุกขึ้น มือสั่นเทาคลำขวดยาจากช่องซ่อนในกระเป๋าเดินทาง ข้างในเหลือยาระยะที่สองแค่ 2 เม็ดสุดท้าย
เธอเทออกมา 1 เม็ด กลืนลงไปทั้งอย่างนั้น ตอนที่ลูกกระเดือกกลืนยังเจ็บแปลบ