กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในบานประตู
กู้อวิ๋นฮ่วนยังคงหมอบอยู่บนเตียง ซุกหน้าลงในผ้าห่ม ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน
ความเจ็บแสบร้อนผ่าวจากแผ่นหลังเตือนเขาอย่างชัดเจนว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
เนิ่นนานกว่าจะค่อย ๆ หันศีรษะ เผยใบหน้าเพียงครึ่งเสี้ยว
ผมที่หน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อเย็นเกาะติดผิวซีด เปลือกตายังคงแดงเรื่อ แต่ก้นบึ้งของดวงตากลับเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง
เพียงคืนนี้ เขาได้รับการเติมเต็มและปลอบประโลมจากเจ้านายอย่างสมบูรณ์!
เขาค่อย ๆ ยกแขนขึ้น สัมผัสบาดแผลใหม่ที่ด้านหลังไหล่
ชั่วขณะที่ปลายนิ้วแตะรอยฟัน ร่างกายเขาสะท้านอีกครั้ง แต่รอยยิ้มกลับลึกยิ่งขึ้น ดวงตาลอยด้วยไอชื้น
“……ครับ เจ้านาย”
เขากระซิบอย่างเลื่อมใสด้วยเสียงแหบพร่ากับห้องที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน