กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มือที่คลึงลูกวอลนัทของกู้หงจวินหยุดชะงัก “ศัลยกรรม?”
“ผมสังเกตอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีร่องรอยใด ๆ” กู้อวิ๋นฟานส่ายหน้า “เทคโนโลยีการแพทย์ตอนนี้อาจทำได้แนบสนิทไร้รอยต่อ แต่...”
เขาหยุดนิดหนึ่ง “แต่แนวโครงกระดูก การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ... โดยเฉพาะแววตาและนิสัยการแสดงสีหน้าจิ๋ว เป็นเรื่องยากที่จะเลียนแบบคนอื่นได้เต็มที่โดยไม่เผยรอยโหว่ เว้นแต่...”
เขามองไปที่คุณปู่ “เว้นแต่คนที่สลับตัวเธอจะมีลักษณะคล้ายเธอมาก หรือ... ผ่านการ ‘ปรับแต่ง’ ด้วยวิธีนอกการแพทย์บางอย่างที่เราไม่อาจเข้าใจ”
ภายในห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่