กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ได้ยินน้ำเสียงของฉู่หลิงที่เบาสบายเป็นธรรมชาติ กู้อวิ๋นฮ่วนซึ่งนั่งอยู่ในโซฟาก็เงยหน้ามองเธอ
อารมณ์อันปั่นป่วนที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของเขาถูกเธอกดลงไปโดยพลการ แต่เปลวไฟมืดแห่งความตื่นเต้นนั้นกลับไม่ได้ดับลงเลย ตรงกันข้ามมันกลับเผาไหม้ลึกลงไปอีก
เขาลดขนตาลงอย่างให้ความร่วมมือ พอเงยขึ้นอีกครั้งก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของราชาจอเงินที่แฝงความเหนื่อยล้าและขอโทษ น้ำเสียงก็กลับมาใสเย็นแบบเดิม
“ทำให้อาจารย์ฉู่ต้องขำแล้ว ช่วงนี้ผมกดดันนิดหน่อย เอาแต่อยากหาอารมณ์สุดขั้วมาปลุกการแสดงสักหน่อย…ไม่ได้ทำให้คุณตกใจใช่ไหม”