ตอนที่ 112 ล้อเล่นเหรอ ให้เธอแต่งกับไป๋เฉินเจ๋อ

ปืนพกกระบอกนี้ดำสนิททั้งกระบอก ให้สัมผัสโลหะ ลำกล้องปืนเปล่งประกายภายใต้แสงไฟ

ตัวปืนยังมีลวดลายแกะสลักประณีต ดูเหมือนอุปกรณ์ประกอบฉากในหนัง แต่ก็…สมจริงเกินไป

ฉู่หลิงวางปืนบนตัก นิ้วมือลูบตัวปืนเล่นเป็นครั้งคราว

ห้องโถงเงียบลงทันที

แม้แต่ท่านผู้เฒ่าฉู่ก็ลืมหมุนลูกวอลนัทในมือ

ฉู่สิงอู่อ้าปาก เปลวโกรธเมื่อครู่ติดอยู่ในลำคอ กลายเป็นเสียงสูดลมหายใจแปลก ๆ

ฉู่อิ๋งอิ๋งหน้าซีด รีบหุบปากตามจิตสำนึก ถอยหลังหนี

หวังเสี่ยวเสียก็ตกใจจนไปหลบหลังสามี

ฉู่หลิงเงยหน้าขึ้นมองฉู่สิงอู่กับฉู่อิ๋งอิ๋ง ยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ทำไมไม่ด่าต่อล่ะ? ดำต่อสิ”

เสียงเธอไม่ดัง แต่ในห้องโถงที่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคำชัดเจนจนน่ากลัว