กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉู่หลิงมองเขา แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง
รอยยิ้มนั้นเย็นชาพอให้ฉู่เซี่ยงเฉิงเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว
“ปู่” ฉู่หลิงพูดเสียงเบา ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน “ปู่คิดจริง ๆ เหรอว่า…ฉันยังเป็นฉู่หลิงคนเดิมที่พวกปู่จับได้ตามใจเหมือนแต่ก่อน”
เธอขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว ลมหายใจแผ่วอยู่ข้างหูฉู่เซี่ยงเฉิง
“แล้วก็ ปู่ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนนั้นทำไมฉันถึงถูกส่งไปสถานสงเคราะห์เด็ก? แล้วก็ ตระกูลฉู่ของเราน่ะ ตั้งตัวขึ้นมาจริง ๆ ด้วยธุรกิจวัสดุก่อสร้างเท่านั้นหรือ?”
“อ้อ อีกอย่าง ช่วงก่อนสถานสงเคราะห์เด็กนั้นจู่ ๆ ก็ถูกไฟไหม้ขึ้นมา หึ แปลกอยู่นะ”
รูม่านตาฉู่เซี่ยงเฉิงหดวูบ ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่พูดอะไร
ฉู่หลิงยืดตัวขึ้น รอยยิ้มกลับมาเป็นปกติ เพิ่มเสียงดังขึ้นให้ทุกคนได้ยิน