กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กู้อวิ๋นฮ่วนหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง “สิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นที่ชายแดนประเทศ X ตอนที่ท่านบาดเจ็บ ไม่ใช่ฉันที่ต้มโจ๊กให้ท่านหรอกเหรอ”
ฉู่หลิงนึกดู ก็ดูจะมีเรื่องแบบนั้นจริง ๆ
ปีนั้นหิมะตกหนัก เธอถูกยิงเข้าที่ท้อง นอนพักฟื้นอยู่ในเซฟเฮาส์ กู้อวิ๋นฮ่วนวัยสิบกว่าปีเฝ้าเธอสามวัน สองวันนั้นพวกเขาแทะอาหารกระป๋องประทังชีวิต
วันที่สามเธอหิวจนทนไม่ไหว กู้อวิ๋นฮ่วนก็ไปง่วนอยู่ในห้องครัวครึ่งค่อนวัน แล้วยกโจ๊กหน้าตาไม่ค่อยดีออกมาถ้วยหนึ่ง
ตอนนั้นเธอยังรังเกียจ บอกว่านี่มันยาพิษชัด ๆ
แต่สุดท้ายก็กินจนหมด
“โจ๊กนั้นไม่อร่อยจนอยากตายเลย” เธอเอ่ยขึ้นมาทันที น้ำเสียงกลับไม่มีความรังเกียจ
มือที่กำลังหั่นผักของกู้อวิ๋นฮ่วนชะงัก หูแดงนิด ๆ “ตอนนั้นผมยังไม่มีประสบการณ์ ต่อมาผมก็ไปเรียน”