กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“นั่งลง!” นายหญิงเฒ่าซือตวาดเสียงเข้ม
ซือจิ่วชวนชะงักไปชั่วครู่ ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง นิ้วมือกำแน่นจนข้อขาว
ห้องรับแขกเงียบสนิทเหมือนความตายปกคลุม คุณนายซือร้องไห้สะอื้นเบา ๆ
ผ่านไปนานมาก นายหญิงเฒ่าซือจึงเอ่ยปาก “ทางตระกูลไป๋ ฉันจะไปอธิบายเอง ส่วนทางตระกูลฉู่… ก็ประวิงเวลาไปก่อน”
“ช่วงนี้แกห้ามไปไหน อยู่แต่ในบ้าน ถ้ากล้าออกไปก่อเรื่องอีก ฉันจะหักขาแก”
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืน เดินขึ้นบันไดไป
เมื่อเดินถึงหัวบันได เธอก็หยุดฝีเท้า หันกลับมามองซือจิ่วชวนแวบหนึ่ง “อีกอย่าง อยู่ให้ห่างจากฉู่หลิงไว้ ยัยคนนั้นน่ะ แกแตะต้องไม่ได้”
ซือจิ่วชวนเงยหน้าขึ้น อ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรเลย
นายหญิงเฒ่าซือขึ้นชั้นบนไปแล้ว ในห้องรับแขกเหลือเพียงแม่กับลูกสองคน