กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 224 เกาเลี่ยงเป็นวีรชนช่วยสาวงาม
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว
ในป่ามีต้นไม้หนาแน่นบดบัง ยิ่งมืดมิดเป็นผืนดำ มองไม่เห็นแม้แต่ดาวเหนือหัว
ตอนนี้เสิ่นฟางไม่กล้าเดินเตร่ไปทั่วแล้ว ได้แต่หาที่ที่ตัวเองคิดว่าปลอดภัยเพื่ออยู่
ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงเลย แม้แต่ผู้ชายคนเดียวลองอยู่กลางป่าดูสิ ขนทั้งตัวก็พากันลุกชัน รากผมยังต้องตั้งชี้
เสิ่นฟางอยู่คนเดียวในป่า ความรู้สึกแบบนั้นพอเดาได้ ยิ่งรู้สึกตลอดว่ามีบางอย่างจ้องมองตัวเอง เธอยังไม่กล้ามองไปรอบ ๆ ได้แต่กอดไหล่ตัวเอง จ้องอยู่ที่พื้นใต้ฝ่าเท้า