เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 สายฟ้าฤดูใบไม้ผลิ
วันเวลาอันยุ่งวุ่นและตึงเครียดผ่านไปจนถึงวันที่เปิดเมืองหลังการกักกันได้ในที่สุด เมืองหลวงกว่าครึ่งกลับมาเปิดแล้ว ผู้คนพากันออกจากบ้าน รู้สึกราวกับผ่านไปชั่วชีวิตหนึ่ง หรือไม่ก็รอดตายจากหายนะมาได้
แม้เทศกาลหยวนเซียวจะผ่านไปแล้ว แต่ทุกคนกลับรื่นเริงยิ่งกว่าตอนฉลองปีใหม่เสียอีก หลายคนซื้อประทัดมาจุดขับไล่เทพแห่งโรคภัย ชั่วขณะนั้นเสียงประทัดดังไปทั่วเมืองหลวง ครึกครื้นอย่างยิ่ง
ฮ่องเต้เรียกจางเสี่ยวอิงเข้าวังเป็นพิเศษ เซียวหยวนจิ่นก็มาด้วย
เมื่อเห็นเด็กสาวสองคนที่แต่งตัวมอมแมมในชุดสีเทาแทบทั้งตัวปรากฏตรงหน้า เซียวฉีก็รู้สึกอัดอั้นขึ้นมาครู่หนึ่ง
องค์หญิงกับเซี่ยนจู่แห่งต้ากานผู้สูงศักดิ์ กลับแต่งตัวราวกับนักพรตหญิงสองคน
แต่โดยรวมแล้วอารมณ์ของฮ่องเต้ยังดีอยู่มาก สายตาที่มองเด็กสาวทั้งสองจึงอ่อนโยนเมตตา
จางเสี่ยวอิงได้รับแต่งตั้งเป็นเซี่ยนจู่แล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าวังมาถวายคำขอบพระทัย นางจึงคำนับอย่างเป็นพิธีแล้วกล่าวว่า “หม่อมฉันเสี่ยวอิงขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณา”
“ลุกขึ้นเถิด” เซียวฉีกล่าว พลางโบกมือให้ขันทีหลิวส่งซองเอกสารให้จางเสี่ยวอิง “เรายังมีรางวัลอื่นมอบให้เจ้าอีก”