กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 บ้านข้าง ๆ
ทำไมผู้คนข้างหน้าถึงพร่ามัวอีกแล้ว
เซียวสือเอ้อร์ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้าอีกครั้ง แต่ก็ยังพร่าอยู่ จึงเช็ดอีกที
จางเสี่ยวอิงเพิ่งนึกได้ว่าเด็กคนนี้เป็นอะไรไปนะ? หรือว่ากำลังร้องไห้? เฮ้อ!
นางนึกถึงตอนพบเซียวสือเอ้อร์ครั้งแรก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยบาดแผล สีหน้าไร้อารมณ์ คนที่มีฐานะเช่นพวกเขา การฝึกฝนน่าจะทำให้กลายเป็นเครื่องมือที่ไม่ค่อยมีความรู้สึก แต่คนเราจะไร้ความรู้สึกเหมือนต้นไม้ใบหญ้าได้อย่างไร? ที่ผ่านมาเพียงถูกกดเอาไว้เท่านั้น