เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 อุโมงค์ใต้ดิน
นี่จะเรียกว่าอุโมงค์ใต้ดินได้อย่างไร นี่มันเขาวงกตใต้ดินชัด ๆ!
พวกเขาเข้าอุโมงค์ใต้ดินจากทางเข้าที่อยู่ใต้ยุ้งฉางบ้านลุงเฉิน ช่องทางเดินกว้างพอให้คนสองคนเดินสวนกันได้ เนื่องจากเว่ยจิ้งสูงกว่าคนทั่วไป จึงต้องก้มตัวลงเล็กน้อย ส่วนคนสูงเท่าลุงเฉินเดินตัวตรงได้สบาย
ผนังสองข้างของอุโมงค์ใต้ดินมีช่องเล็ก ๆ ขุดไว้ห่างกันราวหนึ่งจั้ง ภายในวางตะเกียงน้ำมันไว้ดวงหนึ่ง ลุงเฉินเดินนำหน้า ใช้ฎีกาจุดไฟแล้วจุดตะเกียงทีละดวง
เดินไปกว่าสิบจั้งก็ถึงโถงถ้ำแห่งหนึ่ง โถงนั้นมีขนาดราวสองจั้งทั้งยาวและกว้าง รอบด้านมีเสาไม้ค้ำแผ่นไม้บนเพดานไว้ ดูแข็งแรงมั่นคง
เว่ยจิ้งกวาดตามองรอบโถง เห็นว่าผนังทั้งสี่ด้านมีช่องทางเดินอยู่ด้านละช่อง ขนาดใกล้เคียงกับทางที่พวกเขาเดินเข้ามา ทุกช่องทางแขวนแผ่นไม้เล็ก ๆ ไว้ บนนั้นเขียนว่า “บ้านของคนนั้นคนนี้” เห็นได้ชัดว่าทางเดินเหล่านี้เชื่อมไปยังบ้านที่ระบุไว้บนแผ่นไม้
มุมโถงมีไหดินเผาสองใบ ปิดฝาไม้ไว้ ข้างไหยังมีแผ่นไม้ขนาดใหญ่กว่าช่องทางเดินอยู่แผ่นหนึ่งกับดินสดกองเล็ก ๆ