เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 ฝากตัวเป็นศิษย์
หลังเว่ยจิ้งกับจางเสี่ยวฮุยออกจากเมืองไปแล้ว เซียวจิ่งเย่ก็หารือกับเจ้าเมืองหลิวและคนอื่น ๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง เรื่องการจัดเตรียมเสบียงและสิ่งจำเป็น ตลอดจนแผนการต่าง ๆ สำหรับให้ชาวบ้านเข้าเมือง จากนั้นก็เขียนจดหมายหลายฉบับให้คนนำส่งกลับเมืองหลวง
คิดว่าเว่ยจิ้งกับพวกคงยังไม่กลับมาในเร็ววัน ทั้งยังนึกถึงคำพูดของเซียวหยวนจิ่น จึงคิดจะไปโน้มน้าวเซียวหยวนจิ่นอีกครั้งให้ย้ายไปเมืองเจิ้นติ้ง หากไม่ไหวจริง ๆ อย่างน้อยก็ต้องย้ายไปเมืองหย่งอัน
คาดไม่ถึงว่าเมื่อเขาไปถึงหน้าประตูลานที่เซียวหยวนจิ่นพักอยู่ กลับพบเซียวหยวนจิ่นรวบผมเป็นมวยแบบบุรุษ สวมเสื้อผ้าสีเทาหม่น กำลังจะออกไปพร้อมจือชุนกับจือเซี่ยที่แต่งตัวเป็นเด็กหนุ่มรับใช้ และแม่นมเฝิงที่แต่งตัวเป็นหญิงชาวนา
“ยางยางจะไปไหนหรือ?” เซียวจิ่งเย่ถามพลางขมวดคิ้ว ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี เขารู้สึกว่าสายตาที่แม่นมเฝิงมองเขาราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต
เซียวหยวนจิ่นคำนับเขา “ท่านอาหก”
แม่นมเฝิง จือชุน และจือเซี่ยก็คำนับพร้อมกัน ทั้งที่แต่งตัวกันเช่นนี้ แต่กลับทำความเคารพตามธรรมเนียมราชสำนักอย่างเป๊ะ ๆ มองอย่างไรก็ขัดตาไปหมด