เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 ฝึกทหาร
เซียวจิ่งเย่กับเว่ยจิ้งสบตากัน
“เชิญเขารอที่หอประชุมก่อน” เว่ยจิ้งสั่ง เขารู้สึกขึ้นมาโดยสัญชาตญาณว่าพี่ชายสกุลจางผู้นี้มาหาพวกเขา ไม่ใช่เพราะธุระส่วนตัว
“จางต้าหลางผู้นี้เป็นใคร เหตุใดต้องให้เขามาที่หอประชุมด้วย” เซียวหยวนจิ่นถามอย่างสงสัย แค่ได้ยินชื่อจางต้าหลางแห่งหมู่บ้านเซินจวง ก็ดูเหมือนชาวไร่ชาวนาแล้ว
“เขาเป็นพี่ชายของหมอจางน้อย วันนี้เจ้าก็ได้พบเขาแล้ว” เว่ยจิ้งตอบ
ภาพจางเสี่ยวฮุยอุ้มสตรีที่กำลังคลอดผุดขึ้นในหัวเซียวหยวนจิ่นทันที หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะโดยไม่รู้ตัว แม้นางจะสงสัยว่าจางเสี่ยวฮุยมาพบเว่ยจิ้งด้วยเรื่องใด แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
“ต่อจากนี้พวกเราคงยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูแลเจ้า เจ้ารีบเก็บสัมภาระไปเมืองเจิ้นติ้งเถิด” เซียวจิ่งเย่พูดกับเซียวหยวนจิ่นอย่างจริงจัง
“เสด็จย่าจัดองครักษ์ให้ข้าตั้ง 200 คน ยังต้องให้พวกท่านมาดูแลอีกหรือ” เซียวหยวนจิ่นตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ปิดบังพวกท่าน ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะเรียนวิชาแพทย์กับหมอจางน้อย ต่อไปข้าก็จะช่วยงานที่สถานพยาบาลอันเล่อถัง”
“เหลวไหล!” เซียวจิ่งเย่ขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหมอจางน้อยจะยอมสอนวิชาแพทย์ให้เจ้า”
“นางสอนแน่ วันนี้นางยังบอกด้วยว่า คนที่ทำการผ่าตัดได้อย่างนางมีน้อยเกินไป หากมีคนมากมายเรียนวิชาแพทย์แบบนี้ได้ ต่อไปผู้หญิงอย่างพวกเราก็คงไม่ต้องเสี่ยงเหมือนเดินผ่านประตูนรกตอนคลอดลูก”