เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ความวุ่นวาย
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียง “ผมมาแล้ว” จางเสี่ยวฮุยเข็นรถเข็นยืนอยู่ตรงประตู “พี่รอก่อนนะ” จางเสี่ยวอิงบอก ก่อนหันไปพูดกับพระชายา “ท่านหญิง เราจะย้ายท่านไปอีกห้องหนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอยู่กับท่านตลอด”
จากนั้นเธอก็ห่มผ้าให้ทารกน้อยเพิ่มอีกชั้น ก่อนส่งให้เซียวหยวนจิ่น “พี่ช่วยอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้ก่อนนะ”
ตั้งแต่แรกเห็นเด็กสาวคนนี้ เธอก็รู้สึกคุ้นอยู่บ้าง ต่อมาเมื่อระหว่างการผ่าตัดเห็นอีกฝ่ายร้องไห้หนักขนาดนั้น เธอถึงนึกออกว่าความรู้สึกคุ้นเคยนี้มาจากบุคลิกของหลินไต้อวี้ในละครโทรทัศน์เรื่องความฝันในหอแดงฉบับปี 1987 ที่เย็นชาแต่เจือความหม่นเศร้า
แต่หลังจากร้องไห้แล้ว ความหม่นเศร้าในแววตาของนางก็หายไปจนหมด ดวงตาที่มองทารกน้อยเป็นประกายเสียจนเหมือนไข่มุกดำเรืองแสง
เธอเดาว่าเด็กสาวผู้นี้คงมีอาการซึมเศร้าเล็กน้อย ทารกแรกเกิดก็เหมือนสัตว์เลี้ยง ที่ช่วยเยียวยาจิตใจนางได้ระดับหนึ่ง
จากนั้นเธอห่อตัวหญิงคลอดให้มิดชิด ดูแลให้อบอุ่นเรียบร้อยแล้วจึงบอกจางเสี่ยวฮุยว่า “พี่เข้ามาได้แล้ว”
หลังการผ่าตัดคลอดแล้ว ให้จางเสี่ยวฮุยอุ้มหญิงคลอดไว้คนเดียวคงไม่เหมาะ เพราะอาจกดทับแผลผ่าตัด ต้องวางนางลงบนรถเข็นแล้วเข็นไปยังเรือนด้านหลัง
แต่พื้นในลานบ้านก็ยังขรุขระอยู่ดี จึงต้องวางเปลหามไว้บนรถเข็นด้วย เมื่อเจอทางเป็นหลุมเป็นบ่อ ก็ต้องยกเปลหามขึ้นแล้วหามไป
ในสภาพการแพทย์เช่นนี้ จะระมัดระวังแค่ไหนก็ยังไม่มากเกินไป