เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 ม่านป้องกัน
จางเสี่ยวฮุยดึงตัวเองกลับมาจากความคิด แล้วบีบเบา ๆ ตรงสะบักของน้องสาว “เลิกหัวเราะได้แล้ว เดี๋ยวก็หยุดไม่ได้อีก”
พ่อของเขาที่เรียนแพทย์แผนจีนเคยบอกว่า หัวเราะสักหน่อยช่วยให้ดูเด็กลงสิบปี แต่การหัวเราะแบบน้องสาวทำให้พลังชีวิตเสียหายมาก หัวเราะไม่หยุดจนขาดใจก็ยังมี
จางเสี่ยวอิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าพี่ชายอารมณ์หม่นลงเล็กน้อย
“พี่ คิดอะไรอยู่เหรอ?” เธอมองพี่ชายด้วยความเป็นห่วง
จางเสี่ยวฮุยมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของน้องสาว ในใจรู้สึกอึมครึม “ยังจำซุนเฉิงกังได้ไหม? เขาบอกว่าครั้งหนึ่งตอนเธอหัวเราะไม่หยุดในคาบดนตรี เขาช่วยเธอไว้จนบีบแขนเขียวคล้ำไปหมด”
“พี่เจอเขาตอนไหน?” จางเสี่ยวอิงถามอย่างสงสัย “เขาก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยกองทัพเรือได้เหมือนกัน แต่หลังเรียนจบก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน”
เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันไปอยู่ไหนหลังเรียนจบ!
จางเสี่ยวฮุยคิดในใจ แต่ปากกลับพูดว่า “เขาอยู่หน่วยเดียวกับพี่”
จางเสี่ยวอิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “พี่ไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลย!”