เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 ประกายคม
จางเสี่ยวฮุยไปส่งพ่อถึงเมืองหย่งอันแล้วกลับหมู่บ้านเซินจวงมาได้ไม่ดึกนัก พอนึกขึ้นได้ว่ากลางวันไม่มีเวลาไปตรวจอุโมงค์ใต้ดิน เขาจึงตัดสินใจไปจัดการเสียตอนนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าขุดผิดทิศทางคงแก้ไขได้ยาก
ก่อนหน้านี้เขาวิ่งวุ่นไปตามหมู่บ้านของญาติ ๆ หลายแห่งเช่นนี้ทุกวัน ช่วงหลังทุกคนเริ่มทำเป็นแล้ว รู้หลักการทำงาน เข้าใจเรื่องการระบายอากาศในอุโมงค์ใต้ดิน พอเขาไปตรวจดูจึงแทบไม่พบข้อผิดพลาด
เขาพาน้องชายลูกพี่ลูกน้องตัวน้อย 2 คนกับต้าหวงลงไปในอุโมงค์ใต้ดิน แต่ละคนถือคบเพลิงคนละดอก เปลวไฟลุกไหม้เป็นปกติ แสดงว่าการระบายอากาศดี
เมื่อเดินมาถึงพื้นที่เก็บของที่ค่อนข้างกว้าง ต้าหวงก็เห่าเสียงต่ำใส่ทางออกที่ถูกปิดบังไว้
จางเสี่ยวฮุยคาดว่าที่นี่น่าจะเป็นไร่นาทางตะวันออกของหมู่บ้าน กลางดึกเช่นนี้ไม่น่าจะมีใครผ่าน สัตว์ป่าก็ไม่น่าจะวิ่งลงเขามาไกลขนาดนั้น แต่ต้าหวงกลับทำท่าราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
จางเสี่ยวฮุยปีนบันไดขึ้นไป และได้ยินเสียงอาวุธกระทบกันจริง ๆ เขาเปิดฝาปิดทางออก เห็นคนสวมหน้ากาก 6-7 คนกำลังรุมโจมตีคน 3 คนอยู่ไม่ไกล บนพื้นยังมีคนนอนล้มอยู่อีก 4-5 คน
ใน 3 คนที่ถูกล้อมอยู่ เห็นชัดว่ามี 2 คนฝีมือสูงคอยคุ้มกันอีกคนหนึ่ง แต่คนสวมหน้ากากทั้ง 7 ก็ไม่ใช่พวกอ่อนหัดเช่นกัน