เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 พบกันครั้งแรก
เรื่องที่จางเสี่ยวอิงค้างคาใจมาตลอดก็คือการพาเสี่ยวฮุยไปปล่อยบิน
ช่วงนี้เสี่ยวฮุยได้กินดีอยู่ดี น่าจะหายดีอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่จางเสี่ยวอิงไม่กล้าปล่อยมันในที่ที่ผู้คนอยู่หนาแน่น กลัวว่ามันจะถูกคนยิงตกลงมาอีก
แต่ก็ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว เสี่ยวฮุยเป็นนกอพยพ อากาศกำลังจะหนาว หากไม่ปล่อยกระเรียนขนเทาให้อพยพลงใต้โดยเร็ว เสี่ยวฮุยอาจหาพวกพ้องไม่พบ และมีโอกาสสูงที่จะตายอย่างโดดเดี่ยวระหว่างอพยพ
นี่เป็นสิ่งที่จางเสี่ยวอิง ผู้สนับสนุนการอนุรักษ์สัตว์ป่าอย่างแน่วแน่ ยอมรับไม่ได้
เธอนัดกับจางเสี่ยวฮุยไว้แล้วว่าวันนี้จะพาเสี่ยวฮุยไปปล่อยทางเหนือของเมืองเย่ บริเวณนั้นผู้คนเบาบางกว่า เสี่ยวฮุยจะหาพวกพ้องของมันได้ง่ายขึ้น
เธอมาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งเดือนแล้ว ตั้งแต่เข้าเมืองมาก็ยังไม่เคยออกไปนอกเมืองสักครั้ง จึงค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะทางเหนือของเมือง ถ้าเดินทางขึ้นเหนือไปเรื่อย ๆ ก็จะถึงทุ่งหญ้าใหญ่
ทุ่งหญ้าใหญ่เชียวนะ!
ที่นั่นเดิมทีก็เป็นหนึ่งในจุดหมายเดินทางของครอบครัวพวกเขา รถบ้านกับทุ่งหญ้าใหญ่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะนอนดูดาวบนเต็นท์หลังคารถใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนของทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล
ตอนนี้ความปรารถนานั้นอยู่ไกลเกินเอื้อมแล้ว