กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 46 เรื่องนี้ไม่สนุกเลยสักนิด
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอรู้สึกราวกับว่าขาทั้งสองข้างไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไป ถุงสัมภาระเดินทัพบนหลังนั้นหนักอึ้งดุจภูเขาใหญ่ที่กดทับลงมาบนร่างของพวกเขาอย่างหนักหน่วง
หลิ่วชิงเองก็รู้สึกหายใจไม่ออกเช่นกัน พวกเขาเป็นเพียงบัณฑิตที่เอาแต่ร่ำเรียนหนังสือ แม้จะไม่ใช่คนขี้โรคแต่ก็ไม่เคยผ่านการออกกำลังกายหรือฝึกฝนร่างกายมากเท่าใดนัก
“หลิ่วชิง นายว่าอาจารย์ตั้งใจจะให้พวกเราเหนื่อยตายหรือเปล่า? เมื่อครู่ฉันสังเกตดูแล้ว พวกเราออกนอกเส้นทางถนนหลวงมาไกลมาก อาจารย์กำลังจะพาพวกเราไปที่ไหนกันแน่?”
ใบหน้าของหลิ่วชิงแดงก่ำ เหงื่อไหลซึมออกมาไม่หยุด เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเหลียงฝานจะพาพวกเขาเดินมาไกลถึงเพียงนี้
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่อาจารย์ทำอะไรย่อมมีเหตุผลของท่าน แม้ตอนนี้พวกเราจะไม่เข้าใจ แต่ก็คงพูดได้แค่ว่าระดับของพวกเรายังไม่ถึงขั้น”
“หากอยากรู้ความจริง พวกเราก็ต้องเดินต่อไปและตามท่านไปให้ทัน คิดว่าเมื่อถึงจุดหมาย อาจารย์ย่อมต้องอธิบายให้พวกเราฟังแน่”
“ก็จริง อาจารย์รอบรู้เรื่องราวในอดีตและปัจจุบัน ท่านทำเช่นนี้ย่อมมีการจัดเตรียมไว้แล้ว ไปเถอะ พวกเราจะให้อาจารย์ดูถูกไม่ได้”