กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 45 กาลเวลา สถานที่ และผู้คน?
“เสี่ยวไป๋ อรุณสวัสดิ์!”
ยามเช้าตรู่ เหล่านักศึกษาจากสำนักศึกษาอำเภอได้มาถึงที่พักของเหลียงฝาน และทักทายเสี่ยวไป๋อย่างกระตือรือร้น
“พวกนายรู้สึกไหมว่าสีหน้าของเสี่ยวไป๋ดูแปลกไป เหมือนกำลังมองพวกเราด้วยความสงสารยังไงชอบกล”
“คิดมากไปหรือเปล่า เสี่ยวไป๋ก็แค่สุนัขตัวหนึ่ง ถึงจะดูฉลาดกว่าตัวอื่นอยู่บ้าง แต่นายก็ไม่เห็นต้องพูดให้ดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยนี่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเหล่านักศึกษา เสี่ยวไป๋ที่นอนอยู่ใต้ต้นพุทราก็แค่นยิ้มอย่างเย็นชา มนุษย์โง่เขลา ดูท่าพวกนายคงไม่รู้เลยสินะว่าจะต้องเผชิญกับอะไรต่อไป ขอไว้อาลัยให้พวกนายล่วงหน้าเลยแล้วกัน
น่าเสียดายที่เหล่านักศึกษายังคงตื่นเต้นกันอยู่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสุนัขตัวนั้น เพราะไม่รู้ว่าทำไม เมื่อวานนี้ตอนที่ทบทวนบทเรียนในลานบ้านแห่งนี้ ผลลัพธ์กลับดีกว่าเมื่อก่อนมากนัก
อากาศที่นี่สดชื่นขึ้นมากทีเดียว หรือว่าคำกล่าวที่ว่าหากมีมหาปราชญ์อยู่จะทำให้สภาพแวดล้อมโดยรวมดีขึ้นนั้นจะเป็นเรื่องจริง!?
คุณชายเหลียงสมกับเป็นผู้ทรงภูมิความรู้และปรมาจารย์ด้านคุณธรรมจริง ๆ การที่ตนได้มาศึกษาเล่าเรียนภายใต้การดูแลของเขาถือเป็นโชคดีอย่างยิ่ง!