เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 43 พลังแห่งการจินตนาการไปเอง
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า วันแรกที่พวกเขามาเรียนกับคุณชายเหลียง จะกลายเป็นการนั่งงุนงงอยู่ใต้ต้นไม้งุนงงเช่นนี้ นี่มันสถานการณ์อะไรกันแน่?
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาไม่ได้แยกย้ายกันไปนั่ง แต่กลับล้อมวงกันกระซิบกระซาบ “คุณชายเหลียงผู้นี้ทำเกินไปแล้ว อย่างน้อยพวกเราก็เป็นนักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอ เป็นเสาหลักของชาติในอนาคต แต่เขากลับละเลยพวกเราเช่นนี้ กลับไปแล้วฉันต้องไปฟ้องท่านนายอำเภอให้รู้เรื่องแน่”
“ใช่ ๆ แถมยังปล่อยให้พวกเราทบทวนบทเรียนกันเอง ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราจะตื่นเช้าและรีบเร่งมาที่ตรอกอูอีอย่างยากลำบากไปทำไมกัน?”
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ในฐานะนักศึกษาที่ยอดเยี่ยมที่สุดของซีหนิง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครกล้าละเลยพวกเขาเช่นนี้ แม้แต่ท่านอินหรูหลิ่งก็ยังพูดจาอ่อนหวานและเป็นกันเองกับพวกเขาเสมอ
มีนักศึกษาคนหนึ่งขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เข้าร่วมการสนทนาของคนอื่น แต่ครุ่นคิดอยู่คนเดียวครู่ใหญ่ รอยย่นบนหน้าผากจึงค่อยคลายออก
“สหายร่วมชั้นทุกคน บางทีพวกเราอาจเข้าใจเจตนาดีของคุณชายเหลียงผิดไป”
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาอำเภอได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าสงสัย บนหัวราวกับมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน