Chapter 0042

ตอนที่ 42 แค่นี้เนี่ยนะ!?

เหลียงฝานพลิกดูตำราที่อินหรูหลิ่งทิ้งไว้ให้ กวาดสายตามองผ่าน ๆ เพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็แทบจะอดใจไม่ไหวจนอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉัตร

ตัวอักษรแต่ละตัวเขานั้นอ่านออก แต่พอรวมกันเป็นประโยคเขากลับมืดแปดด้านไปหมด ตกลงว่าเขาไปกินเหล้าเมายาอีท่าไหนถึงได้มีความกล้าหาญชาญชัยรับปากเป็นครูสถานศึกษาประจำอำเภออชั่วคราวกันแน่?

เหลียงฝานพลิกดูตำราไปไม่กี่หน้าก็ไม่เข้าใจเนื้อหาเลยสักนิด เขาจึงโยนพวกมันทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบหนังสือนิยายแปลกประหลาดของตัวเองออกมา ช่างเถอะ อ่านนิยายสนุกกว่าเยอะ คนเราน่ะต้องรู้จักประมาณตน

ส่วนเรื่องพรุ่งนี้จะไปสอนแทนครูคนเดิมอย่างไรนั้น ก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็คงต้องหน้าด้านกลับคำพูด บอกไปว่าตัวเองไม่มีเวลา อินหรูหลิ่งจะทำอะไรเขาได้?

……

ไม่พูดถึงเหลียงฝานที่แอบถอดใจอยู่ฝ่ายเดียว แต่อินหรูหลิ่งกลับมีใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ในสายตาของเขา เหลียงฝานคือมหาบัณฑิตผู้รอบรู้เรื่องราวตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

ใครจะไปรู้ว่าในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีนี้ เขาและหวังมือปราบ รวมถึงผู้บังคับการเหอชวนแห่งกองทัพปราบปราม ได้รวบรวมหนังสือหายากมาให้เหลียงฝานไปมากเท่าไหร่

ในเมื่อเหลียงฝานอ่านหนังสือไปมากมายขนาดนั้น จะบอกว่าเขามีความรู้ท่วมหัวก็คงไม่เกินจริง และตอนนี้เป็นเพียงแค่ครูสถานศึกษาประจำอำเภอเท่านั้น สำหรับคุณชายเหลียงแล้วคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยไม่ใช่หรือ?