กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 41 ชีวิตสุนัขนั้นยากลำบากจริง ๆ
ผางถิงเหวินไม่ได้ตอบคำถามของโกวอวี้ถังโดยตรง แต่กลับถามขึ้นมาทันทีว่า “ศิษย์พี่ ท่านเคยได้ยินหรือไม่ว่ากระบี่คืออะไร?”
ไม่รอให้โกวอวี้ถังตอบ ผางถิงเหวินก็กล่าวทวนทฤษฎีมรรคกระบี่ที่เหลียงฝานคุยโวไว้ซ้ำอีกรอบ
“กระบี่คม กระบี่อ่อน กระบี่หนัก กระบี่ไม้ และไร้กระบี่……”
โกวอวี้ถังพึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย เส้นผมปลิวไสวแม้ไร้ลม ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างทั้งร่างของโกวอวี้ถังราวกับกลายเป็นกระบี่เล่มหนึ่งที่พุ่งทะลวงสู่เวหา
รอจนกระทั่งกลิ่นอายของโกวอวี้ถังสงบลง ผางถิงเหวินจึงเอ่ยปากแสดงความยินดีซ้ำ ๆ “ยินดีด้วยศิษย์พี่ ตบะของท่านก้าวหน้าไปอีกขั้น การทะลวงผ่านระดับยอดปรมาจารย์ขั้นสามคงอยู่อีกไม่ไกล”
“ศิษย์น้องกล่าวล้อเล่นแล้ว เป็นเพียงการได้ความรู้มาโดยบังเอิญเท่านั้น น่าเสียดายที่ระดับยอดปรมาจารย์ขั้นสามจะทะลวงผ่านได้ง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ โกวอวี้ถังที่เพิ่งมีสีหน้ายินดีเล็กน้อยก็เต็มไปด้วยความหม่นหมอง เขาทะลวงผ่านระดับยอดปรมาจารย์มาสามสิบปีแล้ว แต่ยังคงวนเวียนอยู่ภายนอกขอบเขตมหายอดปรมาจารย์
“ทว่าคุณชายเหลียงท่านนี้สมกับเป็นบุคคลระดับมหายอดปรมาจารย์จริง ๆ ถึงกับมีความหยั่งรู้ในมรรคกระบี่ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ จวินเปี๋ยหลีถือว่าโชคร้ายกลายเป็นโชคดีที่ได้รับวาสนา พวกคุณเองก็เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ชิ้นใหญ่ไปได้ไม่น้อย ถึงกับได้ฟังแก่นแท้วิทยายุทธ์เช่นนี้”