กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 16 เสียงหัวเราะหึหึ?
“อาจารย์!”
หวังมือปราบอุ้มหนังสือไว้ในอ้อมแขนสิบกว่าเล่ม เมื่อเห็นเหลียงฝานก็รีบส่งหนังสือให้ด้วยความกระตือรือร้น
เหลียงฝานเห็นหนังสือเหล่านี้ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ประสิทธิภาพในการหาหนังสือของหวังมือปราบสูงจริง ๆ นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาส่งหนังสือมาให้
ทว่าเพิ่งจะคุมขังสำนักกระบี่และชาวยุทธ์เหล่านั้นไป หวังมือปราบยังอุตส่าห์เจียดเวลามาที่นี่ นี่ต้องมีเรื่องขอร้องอย่างแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้น เหลียงฝานจึงยื่นมือไปรับหนังสือแล้วหันหลังปิดประตูทันที
หวังมือปราบกำลังยิ้มและเตรียมจะเดินเข้ามา “คุณชาย ผมมีใบชามาฝากเล็กน้อย...”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ จมูกก็เกือบจะชนเข้ากับประตู ผมเป็นใคร ผมอยู่ที่ไหน ผมกำลังทำอะไรอยู่?
หวังมือปราบทำหน้ามึนงงเล็กน้อยอย่างทำอะไรไม่ถูก โชคดีที่เหลียงฝานเปิดประตูออกมาอีกครั้ง หวังมือปราบจึงรอดพ้นจากความกระอักกระอ่วน รีบเปลี่ยนกลับมาเป็นใบหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง
“ฮ่าฮ่า ผมก็แค่ล้อหัวหน้ามือปราบเล่น คุณคงไม่ถือสาหรอกนะ?”
เมื่อเห็นเหลียงฝานจ้องมองกล่องของขวัญใบชาที่ผูกไว้ข้างเอวของเขาเขม็ง หวังมือปราบก็รู้สึกใจคอไม่ดี แอบบ่นในใจ ‘ถ้าไม่เอาใบชามาให้ คุณคงจะปิดประตูใส่หน้าผมเลยใช่ไหม?’