กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 2 มีบ้านมีเงิน ดีจริง ๆ
ก่อนที่หวังมือปราบจะวิ่งหนีไป เขาหันกลับไปมองพยัคฆ์ขาวหน้าผากขาวตาแขวนตัวนั้นแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตาฝาดไปหรือไม่ เขารู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมที่มุมปากของเจ้าเสือใหญ่ตัวนั้น
ความรู้สึกนี้ทำให้หวังมือปราบตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม เขาดีดตัวออกไปไกลหลายเมตรในชั่วพริบตาแล้วรีบหนีไปอย่างรวดเร็ว
คนอื่น ๆ ก็ตอบสนองได้ไม่ช้าเช่นกัน เพียงแต่ไม่มีฝีมือเท่าหวังมือปราบ แต่พวกเขาก็วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต
ส่วนเสียงกรีดร้องของเถี่ยต้านเอ๋อร์นั้น พวกเขาทำได้เพียงเพิกเฉย นี่คือเสือที่มีสติปัญญาวิญญาณแล้ว มันใกล้จะหลุดพ้นจากขอบเขตของคำว่าสัตว์เดรัจฉานไปทุกที
เหลียงฝานวิ่งตรงมายังทิศทางที่เกิดเสียง และได้ปะทะเข้ากับกลุ่มของหวังมือปราบในทันที เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ
“หลบไปเร็ว อย่าขวางทาง!”
หวังมือปราบอดไม่ได้ที่จะอยากด่าคน ในเวลานี้กลับมีคนโผล่มาขวางทาง นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งกันหรอกหรือ?
เหลียงฝานยังไม่ทันได้ตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นสีหน้าของหวังมือปราบซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก จบสิ้นแล้ว!