กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จอมยุทธ์ว่างงาน
ตอนที่ 1 ผมไม่ได้หัวล้านแต่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมาก
“เหลือเวลาอีกครึ่งปีงั้นเหรอครับ หมอ?”
ชายหนุ่มร่างผอมบางมองดูใบผลตรวจในมือ แล้วถามหมออย่างจริงจังอีกครั้ง
หมอในชุดกาวน์ขาวถอนหายใจในใจ “เหลียงฝาน ผมเสียใจที่ต้องบอกคุณว่าการรักษาตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ล้มเหลวในที่สุด”
คาดไม่ถึงว่าเหลียงฝานกลับยิ้มออกมาอย่างสบายใจ “ไม่เป็นไรครับ ผลลัพธ์นี้ผมคิดไว้ตั้งนานแล้ว ขอบคุณหมอมากที่ตลอดสามปีมานี้ไม่ทอดทิ้งการรักษาผม ถ้าอย่างนั้นผมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วใช่ไหมครับ?”
“ห้ะ!?”
หมอตั้งตัวไม่ติด ทุกครั้งที่ต้องบอกคนไข้ว่าไม่สามารถรักษาได้ เขาจะลำบากใจมาก เพราะคนไข้มักจะสติแตก ร้องโหยหวน ร้องไห้ หรือโศกเศร้าเสียใจ ไม่ว่าปฏิกิริยาแบบไหนก็ล้วนน่าเวทนาทั้งสิ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนไข้ที่ยังยิ้มออกมาได้
“อืม คุณออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” หมอคิดครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นยืน ตบไหล่เหลียงฝานเบาๆ “ครึ่งปีนี้ ทำในสิ่งที่อยากทำเถอะนะ”
“ขอบคุณครับหมอ”