เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 37 ภูเขาเทียนซาน
มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากำลังมีหิมะโปรยปราย สนเข็มเบื้องหน้ายิ่งมายิ่งเขียวคล้ำ บนยอดไม้ยอดสนแต้มประกายสีขาวกระจุกหนึ่ง
หิมะนี้ตกลงสู่พื้นดินก็ค่อย ๆ ละลายหายไป ฝูงชนย่ำลงบนพื้นผิวถนนส่งเสียงน้ำดังจ๊อบแจ๊บ
เวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งเดือน ทั้งสามรุดมาถึงภูเขาเทียนซาน พักแรมอยู่ในเมืองเล็ก ๆ บริเวณเชิงเขาเทียนซาน เพื่อรอคอยการเปิดฉากของงิ้วโรงใหญ่ ยิ่งเดินทางขึ้นเหนือสภาพอากาศก็ยิ่งหนาวเหน็บ หิมะละเอียดเช่นนี้หาได้พบเห็นบ่อยนัก
พักอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ได้หลายวัน ผู้คนที่แต่งกายหลากหลายรูปแบบยิ่งมายิ่งทวีจำนวน วันนี้ยิ่งมีบางสิ่งผิดแผกออกไป แต่เช้าตรู่ก็มีผู้คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่ามุ่งหน้าออกไปนอกเมือง ราวกับมีจุดหมายปลายทางร่วมกันอย่างไรอย่างนั้น
……
ในหุบเขา บางแห่งมีหิมะปกคลุม บางแห่งแซมด้วยสีของผืนหญ้า ขาวแถบหนึ่งเหลืองแถบหนึ่ง น้ำหิมะบนลานหญ้าสะท้อนแสงตะวันยามอัสดง สุกใสดั่งแก้วผลึก
“อมิตตพุทธ นั่นคือสิ่งใดกัน!” ตามทิศทางนิ้วมือของซวีจู๋ ทั้งสองจึงแลเห็น ใต้ดินมีสิ่งใดบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวม้วนไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง วิชาแทรกปฐพีรึ?
……