เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 26 หุบเขาหมื่นเคราะห์
แสงแดดสาดส่องลงสู่ผืนปฐพีโดยตรง แม้จะเพิ่งเข้าสู่เดือนสี่ ทว่าดวงตะวันยามเที่ยงวันก็ยังคงแผดเผาจนผู้คนรู้สึกร้อนผ่าว
ร่างสองร่างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกซากุระกำลังลัดเลาะผ่านท่ามกลางขุนเขา มิใช่หญิงงามที่มีกลิ่นกายหอมฟุ้งอันใด แต่เป็นคู่หูเหวินเฉินทั้งสองคน
ต้วนอวี้เดินนำทาง ตามแผนที่ที่จงหลิงมอบให้ เดินอยู่นานค่อนวันจึงมาถึงจุดหมายปลายทาง
สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาคือวัชพืชสารพัดชนิดที่ไม่ทราบนาม กำลังเจริญเติบโตอย่างบ้าคลั่งในหุบเขารกร้างไร้รอยเท้าผู้คนแห่งนี้
“ที่นี่เองรึ! หุบเขาหมื่นเคราะห์ บ้านของจงหลิง เหตุใดจึงไม่มีแม้แต่เงาคนเล่า” ต้วนอวี้อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด้วยความสงสัย
พลันกวาดสายตามองรอบทิศ รอบด้านล้วนเป็นพุ่มไม้หนาทึบ อย่าว่าแต่เงาคนเลย แม้แต่เค้าโครงของตัวเรือนหรือสถานที่ที่พอจะอยู่อาศัยได้ก็มองไม่เห็นแม้แต่น้อย!
“มีงู! พี่เฉิน!” ต้วนอวี้ดึงเหวินเฉินอย่างแรงพลางชี้ไปที่พื้นด้านหน้าแล้วกล่าวด้วยความตกใจ
ประกายกระบี่วาบผ่าน งูตัวนั้นก็ขาดเป็นหลายท่อนนอนกระตุก กระบี่ยาวที่เหวินเฉินพกติดตัวไว้เพื่อประดับกายในที่สุดก็ได้มีโอกาสสำแดงเดช