ตอนที่ 38 วัดร้าง

ตอนที่ 38 วัดร้าง

ยามพลบค่ำมืดคล้ำ ตะวันร่วงลับลงหลังภูเขาตะวันตกจนสิ้น

เจียงเหมียวเหมี่ยวควบม้าออกจากเมืองเล็ก มุ่งหน้าไปทางใต้อย่างรวดเร็ว หลังเดินทางตลอดหนึ่งชั่วยามเต็ม ระหว่างฟ้าดินก็ค่อย ๆ ถูกเคลือบด้วยแสงพลบค่ำอันมืดสลัว

เบื้องหน้าทุรกันดารไร้ผู้คน ทุ่งกว้างหนาวเย็นและเปล่าเปลี่ยว

สุดสายตา ศาลเจ้าเทพภูเขาที่พังทลายแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้ารก กำแพงแตกหัก กำแพงพัง ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ข้างทางภูเขา เป็นที่พักพิงเดียวในถิ่นทุรกันดารนี้

นางรั้งบังเหียน พลิกตัวลงจากม้า เดิมคิดจะเข้าไปพักครู่หนึ่ง หลบความมืดของราตรีก่อนออกเดินทางต่อ

แต่เท้าเพิ่งขยับ ในลานศาลเจ้าร้าง ก็พลันมีเสียงหัวเราะหยาบโลนและเสียงเล่นล้อดังขึ้นมา!

พร้อมกับเสียงไขมันย่างฉ่า กลิ่นเนื้อเข้มข้นปนกลิ่นอายคาวสาบ ตามลมเย็นพัดมาปะทะหน้า

ในศาลเจ้ากองไฟลุกโชน บนกองไฟมีเนื้อทั้งชิ้นเสียบย่างหยดไขมันฉ่า ข้าง ๆ มีหม้อเหล็กดำใหญ่ตั้งอยู่บนไฟ น้ำซุปเดือดปุด ๆ พลุ่งพล่าน ไอร้อนอบอ้าว